Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Απαγωγή ψυχής


Άφησα την ανάσα μου να φύγει
δεν την ήθελα πια
με βασάνιζε
και ελεύθερη την άφησα
να χαϊδεύει τα όνειρα σου

μέχρι που μ έπιασες απ το χέρι

και μου είπες φεύγουμε

για ένα ταξίδι που τελειωμό δεν έχει

κι ακόμη ταξιδεύουμε..

Κι ήταν το χαμόγελο μου λαμπερό

Σαν φάρος αναμμένος

Να μην χάνω τον δρόμο μου

Μόνη να βαδίζω

Μα μόνη να μην είμαι ποτέ πια..

Σε μια οικιοθελή απαγωγή

Η ψυχή μου

βρέθηκε μετέωρη

το κενό να ρεμβάζει

και πίσω από το γαλάζιο

την μαγεία να αισθάνεται

σε αυτό το ταξίδι

που τελειωμό δεν είχε

μα τελείωσε…

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s