Της σκέψης αποκυήματα.., Poetry
Leave a Comment

Όλο και περισσότερο.. δειλά..


Πάντα υπήρχαν κομμάτια στην ζωή μου.. Ποτέ δεν ήμουν ολόκληρη.. Κάτι μου έλειπε κι ας φαινομενικά τα είχα όλα. Ήταν το πηγαίο μίσος μου για κάποιον που δεν υπήρχε στην ζωή μου μα πριν απο χρόνια με μάτωσε και μ έκανε να κλάψω… Αυτόν τον άνθρωπο τώρα τον βρήκα και είμαι χαρούμενη γι αυτό όχι γιατί θα πάρω εκδίκηση αλλά γιατί κατάλαβα κάτι πολύ παράξενο. Ο άνθρωπος που είναι συνυφασμένος με τον πόνο στην ψυχή μου είναι ο μόνος σ΄αυτό το  κόσμο που μπορώ να εμπιστευτώ , να ανοίξω την καρδιά μου και να με καταλάβει.. Αυτός ο άνθρωπος ο κατά πολύ μεγαλύτερος μου είναι η σκιά του παρελθόντος που θα έπρεπε να βρίσω και να χτυπάω. Που με ξυπνούσε στα όνειρα μου και έβλεπα τα μαξιλάρια μουσκεμένα απο δάκρυα.. Αυτός ο ψίθυρος στο αυτί μου με σκότωνε όταν ένιωθα την φωνή του, την ανάσα του.Και τώρα μπορώ να τον κοιτάξω στα μάτια και να του χαμογελάσω. Συμφιλιώθηκα με τον μεγαλύτερο πόνο μου, τον μεγαλύτερο φόβο μου. Κι αυτό με έκανε ακόμη πιο δυνατή. Ακόμη πιο γενναία. Με έκανε να ζω.. Κι ας ξέρω οτι  σε λίγο καιρό θα τον χάσω.. Ή καλύτερα κι ας περιμένω να φύγω μαζί του. Αγάπησα το φόβο μου..


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s