Της σκέψης αποκυήματα.., Poetry
Leave a Comment

Παράξενος εφιάλτης


Ξύπνησα και τριγύρω όλα σκοτάδι.. Η μουσική στο λαπ τοπ έπαιζε καθώς το είχα ξεχάσει ανοιχτό δίπλα μου.. Κρύωνα και τότε παρατήρησα ιδρώτα στο μέτωπό μου.. Τα μάγουλα μου ήταν υγρά κι αυτά.. Αλλά από δάκρυα.. Άλλος ένας εφιάλτης με είχε επισκεφτεί, είχε χαλάσει το βράδυ μου.. Καθόμουν στη γωνία του δωματίου μου, με τα μάτια υγρά και θολά, την κουβέρτα στα πόδια μου να θυμάμαι τον μικρό μου εφιάλτη.. Μόνο το ρολόι ακούγονταν να τρομάζει τη σιωπή μου, κι όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο πολύ σκεφτόμουν.. Εκείνο το απέραντο γαλάζιο που ήταν όλο ψεύτικο και πήγαζε απο δυο μάτια που πιο παράξενα και μισητά δεν είχα δει στη ζωή μου.. Άλλοτε να στάζουν μέλι κι άλλοτε να με καρφώνουν λες κι έπρεπε να πληρώσω εγώ όλα τα κρίματα του κόσμου.. Αυτά τα μάτια που με πρόδωσαν και μου είπαν το μεγαλύτερο ψέμα που μπόρεσαν, που μ’ αδίκησαν και δεν έψαξαν καν να με βρουν..Μόνη και πάλι στο άδειο μου δωμάτιο έψαξα εγώ να βρω τη λύση, μα λύση δεν υπήρχε.. Κι έτσι ξημέρωσε.. Με την απορία μου να κυλά απ τα χείλη μαζί με το δάκρυ μου. Το τελευταίο που ρίχνω για σένα το ορκίζομαι…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s