Της σκέψης αποκυήματα.., Poetry
Leave a Comment

Υπόκωφο ουρλιαχτό..


Αν μπορούσα να ουρλιάξω θα με άκουγε όλη η πλάση, κι αν είχα τη δύναμη θα χάραζα κάθε φλέβα στο κορμί μου, γιατί ο πόνος είναι ο σωφρονισμός της ψυχής και τίποτε άλλο.. Μα η δική μου μονάχα πονάει τελευταία, και χάνεται.. Χάνεται πίσω απο το όμορφο αίσθημα που όλους τους πρόδωσε τουλάχιστον μια φορά.. Πλέον δηλώνω θαυμάστρια της μοναξιάς μου και με αυτή ζω, ευτυχισμένη, ήρεμη και νηφάλια, έχω πλήρη επίγνωση του εαυτού μου.. Όπως και της μοίρας μου.. Προσπαθώντας να την αλλάξω πετάω εδώ όλα τα άσχημα, και με χαμόγελο θυμάμαι πως πρέπει και σήμερα να αδράξω τη μέρα μου και είναι ήδη μεσημέρι… Άργησα.. Πρέπει να φύγω.. Πριν ο ήλιος πέσει και η φράση χάσει το νόημα της.. Ή μήπως όχι.. Για μένα ο χρόνος έχει σταματήσει προ πολλού.. Μονάχα το φως κάνει τη διαφορά.. Και μου αρέσει τόσο πολύ το φως..Που παίζω μαζί του.. Μα λογαριάζω χωρίς τα δικά του παιχνίδια. Το ξέρω.. Συνεχίζω.. Πρέπει να αδράξω τη μέρα μου.. Πρέπει..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s