Σκέψεις πάνω σε μια ηλιαχτίδα.., Poetry
Leave a Comment

Αγνό συναπάντημα..


Αγνό της φύσης συναπάντημα

Πάνω στης αυγής το δροσάτο φως ξεχύθηκε,

Όπως άπλωνε φτερά

Άλλαζε το περπάτημα

Ζεστό αεράκι από την κάμαρα μαρτύρησε

Των Άλπεων το μυστικό

Που σμαραγδένιο φυλαχτό

Έκρυβε μέσα του ήχο απόκρυφο

Γλυκό, μεθυστικό

που στο άκουσμα του

ακόμη κι ο Πάνας γαλήνεψε

κι αφέθηκε

στην οδύνη των παγωμένων βουνών…

Μέσα σ’ εκείνη τη παγωνιά

Λευκό λουλούδι φύτρωσε

Της στιγμής η μαγεία

Και πάλι την φύση μαρτυρούσε

Μην μπορώντας να κρύψει τα κρίματα

Από το χθεσινό κυνήγι

Στο οροπέδιο της ψυχής..

Αθέατο κενό που αντίλαλο φτιάχνει

Ήθελε μονάχα να προβληματίσει

Για την ύπαρξη ή όχι της απουσίας στο τοπίο

Που άοσμη μα πάντα λαμπερή στο χρώμα

Σχημάτιζε το πρώτο συναπάντημα της Δύσης

Με την Ανατολή

Εκεί που τα περιστέρια δακρύζουν

Και ύστερα χάνονται, πεθαίνουν

Από την ποίηση των ματιών

Που τον ήλιο αντικρίζουν στις πρώτες ώρες της ημέρας..


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s