Της σκέψης αποκυήματα.., Poetry
Leave a Comment

Γιατί άραγε;


Είναι πολλές φορές που έχω νιώσει μια ξένη παρουσία να ανακατεύει την ζωή μου.

Εύχομαι να μην έχουν νιώσει καθ’ αυτό το τρόπο άλλοι την δική μου παρουσία στη ζωή τους.

Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο σχολαστικοί και επιφανιακοί, νοιάζονται για το πως θα περάσουν την μέρα τους, παρασυτικά.

Αλλά ποιο το νόημα όταν ξυπνάς το πρωί, παίρνεις εκατό τηλέφωνα όπου τα μισά και παραπάνω είναι ενοχλητικά

 σε άσχημες ώρες, και νοιάζεσαι μονάχα για το που θα πας για καφέ, πότε, με ποιον και όλη η διαδικασία ξανα για το βράδυ;

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για μένα. Και δεν το συμμερίζομαι. Προτιμώ να τηλεφωνίσω 1 φορά σε ενα μήνα αλλά να είναι η μια και ουσιαστική φορά

που κάποιον θα έχω βοηθήσει. Θα θέλει να μου μιλήσει, δεν θα φορτώνομαι.

Μα τι γίνεται όταν κάποιος επεμβαίνει μ’ αυτό το τρόπο στην ζωή σου και επιπλεόν την οριοθετεί;

Γιατί μια φίλη ή ένας φίλος εφόσον έτσι τον αποκαλέις να “ελέγχει” τις κινήσεις σου, να είναι πάντα παρόν ακόμη

κι όταν δεν πρέπει κι όλο αυτό να το αποκαλεί και εκδήλωση υπεβολικής αγάπης;

Η αγάπη δεν δείχνεται κάτω απο πίεση αλλά μέσα σε καταστάσεις απολυτης ελευθερίας.

Όταν αγαπάς δεν βάζεις όρια σε κανέναν γιατί δεν θέλεις καν εσύ να έχεις όρια,

όταν αγαπάς δίνεις στον άλλο αυτό που τον κάνει χαρούμενο και δεν θέλεις να του δημιουργείς προβλήματα.

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται βγαλμένα απο ένα ροζ συννεφάκι, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι..

Η αγάπη δεν έχει όρια γιατί είναι ακατάπαυστες στιγμές με ανθρώπους που αγαπάς,

είναι τα άτομα που αγαπάς και δεν θέτεις στον εαυτό σου όριο ούτε για το πλήθος αυτών που αγαπάς ούτε θέτεις όριο για το μέσο

ή τα μέσα με τα οποία η αγάπη εκδηλώνεται. Προς Θεού μη πάει το μυαλό σου μόνο στην ερωτική αγάπη.


Κανένας δεν θέλει να του κλείνουν το στόμα όταν πρόκειται να εκφράσει την αγάπη του

αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν θα ήθελε να στερηθεί απο κάποιον την αγάπη που του προσφέρει.

Όταν τα αισθήματα είναι αμοιβαία όλα είναι ρόδινα. Και επιπλεόν ποιος είναι αυτός που θα ήθελε να βιώνει μια αγχωμένη πραγματικότητα όπου η αγάπη

προς τους φίλους και τους λοιπούν αθρώπους γύρω του θα έπρεπε να επιβεβαιώνεται κάθε τρεις και λίγο;

Γιατί να πρέπει να παρεις 4 τηλέφωνα την μέρα για να αποδείξεις οτι ενδιαφέρεσαι για κάποιον.

Όταν θέλεις να εκδηλώσεις αγάπη ενδιαφέρον και όλα τα σχετικά μπορείς να το κάνεις με ένα σωρό τρόπους πολύ πιο όμορφους και αποτελεσματικούς.

Μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και μέσα απο τις πράξεις σου να απορρέει η καρδιά σου.

Μπορείς όμως να είσαι αληθινός; Μπορείς να είσαι εσύ; Μπορείς να απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Φυσικά και μπορείς.

Φτάνει να προσπαθήσεις. Αλλά γιατί άραγε οι άνθρωποι έχουμε πάψει να προσπαθούμε; Γιατί να είμαστε επιφανειακοί και αργόσχολοι..

Γιατί δεν έχει βρει ο καθένας απο μας το νόημα στην ζωή του, δεν έχει βρει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να ζει.

Και έτσι δυστυχώς παραμένει η ζωή κενή, με αισθήματα λεπτά φτιαγμένα απο τσιγαρόχαρτο

που στην πρώτα βροχή θα λιώσει και όταν θα βγει ο ήλιος θα γελάει με τα κατορθώματα της βροχής και θα απορεί.

Γιατί το μυαλό του ανθρώπου σαν μια έρημη σοφίτα παραμένει με τις αναμνήσεις αναξιοποίητες,

σκονισμένες να κείτονται πάνω στο σάπιο ξύλο και να βαριανασαίνουν μην μπορόντας καν να αφυπνήσουν

και με μια φωνή να πουν “ξύπνα, κάνε κάτι στην ζωή σου, ζήσε….”

Έτσι λοιπόν εκείνοι που δεν ζουν, αλλά απλά αναπνέουν γίνονται το πρόβλημα στις ζωές των υπολοίπων

ή καλύτερα στις ανάσες τους μιας και οι περισσότεροι αναπνέουν αλλά δε ζουν..

Και αυτό είναι ότι πιο λυπηρό έχει συναντήσει το ανθρώπινο είδος στις μέρες μας…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s