Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Παραθύρι


Μόνο σιωπή και λίγη οργή

στο παραθύρι σου

τέτοιο χαμό είχα να δω

από καιρό

φτάνει η γλώσσα να μαζέψει

τη μανία σου

να φύγει χείμαρρος

σαν γάργαρο νερό

να ξεπλύνει όλα τα κρίματα

στο τέρμα

να φτιάχνει πρόταση

με στάλες από αίμα

να συγκλονίζει

με την άσχημη θωριά

γιατί η σιωπή

είναι που πάντα θα νικά

και το παράθυρο θα κλείνει

ευγενικά..

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s