Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Λεπίδα..


Μικρή λεπίδα είσαι,

πάνω στο ξύλο χαράζεις

το όνομά σου και αφήνεις

αποτύπωμα που δύσκολα θα σβήσει

με το χρόνο..

Το νεκταρ του ξύλου

όσο κι αν χύνει

για να κλείσει τη χαρακιά

δεν μπορεί να το καταφέρει

ολοκληρωτικά..

Μικρή υποψία

που περνάς απ’ του μυαλού

τους φεγγύτες

και φως άπλετο γεμίζεις το δώματιο

ενώ το μελάνι

χαράζει δρόμους μόνο και ξένο

στα μονοπάτια που χαράζει η λεπίδα σου..

Αυτή που με κάνει

να μην σε ξεχνάω…

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s