Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Μονόλογος ζωής…


Δεν μπορείς να μου κρυφτείς,

σαν αερικό μπροστά σου θα εμφανίζομαι

κι όλη η σιωπή που μισείς

τη ζωή σου θα ακολουθεί,

σα κατάρα εγώ και εσύ ο καταραμένος

έλεος δεν θα βρίσκεις και καμία προσταγή

πάνω μου δεν έχει τόπο η λαλιά σου

δεν μπορείς πια να με πιάσεις

όσο κι αν απ τον ήλιο κρύβεσαι

τόσο πιο κοντά μου έρχεσαι

εκτίθεσαι στη θέα των ματιών μου,

λύπηση είναι η λέξη που με εκφράζει

μα δεν θα σου κάνω τη χάρη να στην εκφράσω

ούτε αυτό αξίζεις.

για κάποιον που την τέχνη δεν σεβάστηκε

και μόνο τέχνασμα που ξέρει

είναι αυτό της ειρωνείας..

Αναπαύσου εκεί που η δόλια ψυχή

στα σκοτάδια κείτεται λοιπόν

υβριστή της ζωής…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s