Έρωτας, Poetry
Comment 1

Tristan and Isolde


Απο την όπερα Τριστάνος και Ιζόλδη του Ρίχαρντ Βάγκνερ…

Σκηνή όπου η Ιζόλδη διαβάζει ένα ποίημα…Απολαύστε το..

Αναρωτιέμαι, ειλικρινά,
Τι κάναμε εσύ κι εγώ πριν ερωτευτούμε.
Δεν είχαμε, άραγε, απογαλακτιστεί ακόμη,
Αλλά βυζαίναμε παιδιάστικα τις χαρές της εξοχής;
Ή φρουμάζαμε στη σπηλιά του ύπνου του βαθύ;
Έτσι ήταν. Όλες οι χαρές πριν απ’ αυτήν
Ήταν ψευδαισθήσεις.
Όποια ομορφιά ποτέ κι αν είδα, πόθησα και πήρα,
Δεν ήταν παρά όνειρο, σκιά δική σου.

Και τώρα, καλημέρα στις ψυχές μας που ξυπνάνε
Και που από φόβο δεν γυρνούν να κοιταχτούν.
Γιατί ο έρωτας μας κάνει να αγαπάμε κάθε θέα
Κι ένα μικρό δωμάτιο το κάνει σύμπαν.
Ας παν’ σε νέους κόσμους οι θαλασσοπόροι
Ας δείχνουν τόσους κόσμους όλοι οι χάρτες
Εμείς θα κρατήσουμε το δικό μας κόσμο.
Καθένας έχει έναν κι είναι ένας.

Το πρόσωπό μου φαίνεται στα μάτια σου,το δικό σου στα δικά μου
Και στα πρόσωπα φαίνονται οι αληθινές καρδιές.
Πού θα βρούμε δυο καλύτερα ημισφαίρια
Χωρίς δριμύ βορρά, χωρίς τη δύση;
Ό,τι πεθαίνει δεν είχε αναμιχθεί σωστά.
Αν οι δυο έρωτές μας είναι ένα
Ή αν εσύ κι εγώ με την ίδια ένταση αγαπιόμαστε,
Τίποτε δεν πεθαίνει.

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

1 Comment

  1. feksemoukaiglistrisa says

    Γιῶργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη 1908 – Ἀθήνα 1941):
    ποιητής, φιλόσοφος καὶ δοκιμιογράφος.
    Ἦταν γυναίκα, ἦταν όνειρο…

    Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
    Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
    Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
    Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
    Μοῦ ῾λεγε πὼς μ᾿ ἀγαποῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἄκουγα καθαρὰ
    Μοῦ ῾λεγε πὼς πονοῦσε νὰ μὴ ζεῖ μαζί μου
    Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
    Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία

    Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
    Τ᾿ ἀηδόνια σκέπαζαν τὸ περπάτημά της
    ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
    Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
    Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
    Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
    Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s