Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Σκόνη κι αράχνες…


Στερεώνοντας τη σκέψη στο ταβάνι

βγάζεις αράχνες από θύμησες παλιές

και στις γωνίες πάντα βρίσκεις επιβάτες,

από ιστορίες που τραβούσαν ως το χθες..

Εκεί πίσω απ το ξεφτισμένο χρώμα

μπορείς να θαυμάσεις την ουσία

το ξεμπρόστιασμα της στιγμής,

εκείνη τη μικρή ύπαρξη που τρέχει,

τρέχει να προφτάσει το χρόνο

που άλλοι πίσω άφησαν να χάνεται

κι άλλοι άρπαξαν με την πρώτη ευκαιρία..

Να εκεί, πίσω από τη λάμπα δωματίου

μπορείς εύκολα να διακρίνεις

τη σκόνη του παρελθόντος.

Πάνω απ τον καθένα να δεσπόζει

να επισκιάζει τη ζωή,

να σ αφήνει να ζήσεις.

Αυτή η σκόνη

που ενοχλητικά απειλεί τα πνευμόνια

είναι να σου θυμίζει

να φέρνει τις αράχνες στο δρόμο τους..

Ποτέ δεν θα ναι καθαρό το τοπίο τώρα πια

μιας και ακόμη δεν ξέρεις το πιο σημαντικό

την ύπαρξη της υπάρξεως,

το εγώ σου…

Δεν έμαθες εσένα…


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s