Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Εικόνα και θέαμα


Θέαμα γίνονταν το κορμί

στον ύπνο να βυθίζεται, όνειρο να καλεί.

Υπήρχε η πύλη κι απο κει ξεφύτρωναν

τέρατα κι αναμνήσεις,

απο κει έτρεχα κι εγώ

μα έτρεχα κατα πάνω τους.

Εικόνα έφτιαξα θολή

να βρω το σωστό και το δίκαιο

μα τι είναι σωστό

και τι δικαιοσύνη κανείς δε μου είπε,

μόνη τ΄αναζητούσα και έδερνα το μυαλό.

Άντεχα τη καταιγίδα,

μα το πέρασμα αυτό μου ήταν αδύνατο,

μια εικόνα κι ένα το θέαμα.

Το παρελθόν που στο μέλλον απλώνεται

μα δε φοβήθηκα ποτέ μου τη βροχή,

απλά έπαιζα μαζί της..

Το κορμί ποτέ δε ξυπνούσε..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s