Της σκέψης αποκυήματα.., Poetry
Leave a Comment

Κύριος του εαυτού του…


Καθισμένος σε ένα γυάλινο πάτωμα μοιάζει να κρατάει ισορροπία σε λεπτή κλωστούλα για να μη κοιτάζει κάτω, και δει τη μορφή του να καθρεφτίζεται στο γυαλί. Είναι ο άνθρωπος. Πολλοί είναι εκείνοι που κάπως έτσι περνούν τη ζωή τους. Δίχως αυτογνωσία δίχως το λόγο ύπαρξης. Απλά αναπνέουν. Κινούνται μηχανικά και παρασιτικά. Μπορεί να πάρει αφόρμηση από λίγες νότες και έπειτα να πει ότι νιώθει πολλά, ότι ξέρει τι έχει μέσα στη καρδιά του αλλά λίγοι είναι εκείνοι που πραγματικά το κάνουν. Λίγοι είναι εκείνοι που όχι μόνο αισθάνονται αλλά ξέρουν και τι αισθάνονται, γιατί αισθάνονται. Έτσι λοιπόν είμαι πάλι μόνη σε ένα δωμάτιο -μιας και εκεί έχω την ησυχία να σκεφτώ- για να αναρωτιέμαι αν υπάρχει η δύναμη να αφήσεις πίσω μια κατάσταση. Μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να αποχωρισθούν άλλους ανθρώπους αγαπημένους και μη, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Άλλοι επειδή φοβούνται τη μοναξιά, άλλοι επειδή πλήττουν, άλλοι γιατί έχουν συνδυάσει τη ζωή τους με αυτά τα πρόσωπα ακόμη και καταστάσεις που έχουν ζήσει. Είναι όμως στιγμές στη ζωή που οι συγκυρίες και ορισμένες ανθρώπινες συμπεριφορές προστάζουν τον αποχωρισμό κάποιον προσώπων. Και παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που ζουν δυστυχισμένοι και ανικανοποίητοι επειδή ακριβώς δε μπορούν να πουν το “αντίο”. Όταν όμως κάτι είναι για το καλό σου πρέπει να έχεις και το μυαλό να το δεις. Να το διακρίνεις μέσα σε ένα σωρό από λάθη και να το αρπάξεις. Είναι η μόνη σου ευκαιρία, ίσως να μη σου δοθεί άλλη. Είναι προτιμότερο να έχεις λίγους φίλους μα μια δυνατή καρδιά παρά να έχεις τη δυστυχία σου επειδή τα άτομα στη ζωή σου δεν είναι τα σωστά. Σ αυτή τη περίπτωση πιστεύω ότι κερδισμένος βγαίνει εκείνος που μπορεί να μείνει μόνος. Που ξέρει να διασκεδάζει με φίλους αλλά και με τη μοναξιά του. Είναι πολύτιμο το να μπορείς να πειθαρχείς τον εαυτό σου και να μη φοβάσαι να είσαι “εσύ, οι τοίχοι, το ταβάνι του σπιτιού σου και ένα λευκό τετράδιο”. Προς Θεού δεν είπα ότι αυτό είναι το σωστό, σίγουρα χρειάζονται οι φίλοι, οι συγγενείς, οι σχέσεις και γενικά οι άνθρωποι στη ζωή. Όταν όμως μια κατάσταση γίνεται στενάχωρη και κουραστική πρέπει να τελειώνει και τότε κρίνεται ποιος είναι ο θαρραλέος να την τερματίσει. Εκείνος που θα πάρει την απόφαση, να κοιτάξει πίσω χωρίς να δακρύσει, θα κοιτάξει κατάματα και έπειτα θα αλλάξει δρόμο. Με ότι κόστος κι αν προκύψει θα έχει κάνει ένα καλό για τον εαυτό του. Θα έχει πειθαρχήσει. Θα είναι Κύριος του εαυτού του. Θα ζει δίχως φόβο, δίχως ενδοιασμό. Απλά θα έχει βρει το νόημα μέσα του, θα έχει ολοκληρώσει ένα κομμάτι που λέγεται αυτογνωσία. Και έτσι ξέροντας τον εαυτό του θα χαίρεται γι αυτόν, θα κοιτάζει με τόλμη το γυάλινο πάτωμα και θα χαίρεται με την εικόνα που θα αντικρίζει γιατί θα βλέπει τη ζωή του κατάματα. Κι έτσι από κει και πέρα κάθε ανάμνηση θα του φέρνει κι ένα καλό. Δύναμη και σοφία. Κι είναι χαρά εκείνου που ξέρει καλά το μυαλό του να κυριεύει και να του επιβάλλεται, στα θέλω του να λέει όχι κι έτσι να προχωράει. Γιατί μια μέρα θα κοιτάξει πίσω του και τότε όλο το παρελθόν θα του φέρνει χαμόγελα από τη δυνατή παλάμη που θα κοιτάζει και θα σκέφτεται ότι κατάφερε πολλά. Ήταν κύριος του εαυτού του!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s