Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Εμείς..


Κάθε σταγόνα από ελπίδα

ήρθε πίσω,

λευκά χαμόγελα απλώνονται

και πίσω από μια λέξη

ψάχνω να βρω ότι μου έλειψε,

ότι έχασα και πόθησα.

Εκεί κάτω από μια ανάμνηση

σα το κρασάκι σ έπινα

να σβήσω κάθε δίψα της ψυχής,

σε ήθελα κοντά μου μα δε σ είχα.

Ήθελα να γεύομαι τα άνθη

την αυγή, στο πλάι σου

να φτιάχνω κόσμους από όνειρα

πλασμένα για μας

το εγώ και το εσύ

που ένα καλοκαιριάτικο δειλινό

όρκο έδωσαν πως θα ναι μαζί για πάντα

κι o όρκος έδεσε το “εμείς”

και γίνηκε χρυσάφι,

να κυλάει απ τα χέρια σου

κάθε φορά που με χαϊδεύεις.

Έτσι φτιάχνω τη σκέψη μου

με ότι πιο όμορφο μπόρεσα να βρω

κάτι ισάξιο στην αγάπη σου

κάτι μοναδικό,

αυτό που πολύ περιγράφουν ως αγάπη

μα εγώ μόνο που το σκέφτομαι δακρύζω

και το δάκρυ μου αυτό

είναι ότι πολυτιμότερο σου δίνω,

χαρά και έρωτα σε ένα ποτήρι

τα μάτια σου και τα μάτια μου

σε έναν καθρέφτη.

Το “εμείς” που φτιάχνουμε

σε ένα βασίλειο από αγάπη και υπομονή

να φτάνει που μονάχα εμείς υπάρχουμε

να το κυβερνάμε.

Ότι πιο δυνατό έψαχνα να βρω πίσω από μια λέξη

μα δε το βρήκα ούτε

σε όλες αυτές που μόλις σου έγραψα.

Κάθε σ αγαπώ μου θα είναι λίγο.

Κάθε δάκρυ μου φτωχό.

Για κάτι τόσο υπέροχο

που να θαυμάσω μένει..

Σ αγαπώ..

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s