Σκέψεις πάνω σε μια ηλιαχτίδα.., Poetry
Leave a Comment

Δαμασμένη μοναξιά…


Πάνω στο πράσινο χορτάρι

εκεί που το γαλάζιο χαϊδεύει το γκρεμό

μ’ ένα κύμα,

έτρεχε η μοναξιά ελεύθερη,

δραπέτης του εσώψυχου

αρνιόταν κάθε επιβολή και κάθε όριο.

Ζούσε μοναχά για να τρέχει

με ελεύθερη σκέψη να πλάθει ορίζοντες

παραμερίζοντας το συνηθισμένο,

έψαχνε το γιατρικό της κακίας.

Εξαλείφοντας τον εγωισμό,

πλήγωνε τα λουλούδια

που κάτω απ το χαρωπό τους χρώμα

έκρυβαν την ασχήμια της ψυχής τους,

μα η μοναξιά ήταν λεύτερη.

Στο απέραντο τοπίο χαίρονταν τη ζωή,

σιωπώντας.

Απλά έτρεχε και γέμιζε παράσημα τον ήλιο

πλάθοντας με τη φαντασία της

μυστικά που θα χάνονταν στο “είναι” της.

Η δαμασμένη μοναξιά μου χαίρονταν

κι εγώ ήμουν ο εαυτό μου.

Μα πιο λεύτερη απο ποτέ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s