Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Μικρό παλιό στενό..


Σ’ ένα μικρό παλιό στενό

Προσπαθούσα να ξεχάσω

Τον καλό μου εαυτό

Να κοιτάξω την αλήθεια

Και έτσι πίσω απ το γκρεμό

Να αποφύγω προσπαθούσα

στη ζωή να κρατηθώ.

Σε ένα απέραντο ουρανό

Που Μετρούσα τα φιλιά σου

Πάνω σε σύννεφο τρελό,

Να προφτάσω τη θωριά σου

Ήθελα να σε χαρώ

Κι ακόμη απορώ

ήσουν σκόνη στον αέρα

Κι εγώ ήμουν στο κενό.

έτσι μετέωρο το βήμα

Σε μια ξέθωρη σκηνή

Που τη ξέπλενε το κύμα

Κι ήταν γεμάτη μουσική

Ήθελα να είσαι εκεί

Να ανατινάζεται η συνήθεια

Αλλά φύσηξε πολύ

Και μαράζωσαν τα στήθια.

Κι ο καθρέφτης πάλι μόνος

Μόνος στέκει στη γωνία

Καθώς ήτανε Ιούλης

Μα είχε ακόμη παγωνιά.

Έψαχνα να βρω τον ήλιο

Μα τα μάτια μου προδώσαν

Να πιστέψω έστω και λίγο

Τη θωριά σου παραδώσαν

Στο καπνό που πάλι πίνω

Στη σε μια φλόγα που ανάβει

Στο μυαλό στιγμές μας σβήνω

Το όνομά σου ξεμπροστιάζει

Στη ζωή μου εστιάζει

Κάτι μέσα μου αλλάζει..

Έτσι είμαι πάλι εκεί

Μέσα σε μια “φυλακή”

Να αλλάζω ιστορία

Να το παίρνω απ την αρχή…

Σ ένα μικρό παλιό στενό

Τον εαυτό μου ψάχνω να βρω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s