Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Η φωτογραφία..


Κοιτάζεις γύρω

Μα σου φαίνονται όλα μικρά

Νιώθεις ασφυκτικά

Το δωμάτιο δε σε χωρά

Κι ανασαίνεις.

Μονάχα αυτό μπορείς.

Ν’ αφήνεις μια ανάσα

Κι η ψυχή να εκτοξεύεται

Στ’ ουρανού την αγκαλιά.

Σα πυροτέχνημα

να κεντά τον αιθέρα.

Σα να κοιτάζεις μια φωτογραφία

Κάπου στο 1996.

Εκεί έχεις μείνει

Μετέωρη στον ουρανό

Να ρεμβάζεις τα φώτα

Και το χρώμα κάτω απ τα πόδια σου.

Μα πότε θα γυρίσεις άραγε;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s