Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

“Μέσα απο τις φλόγες”


Όλα ξεκινάνε από την τρέλα που κουβαλάει ο άνθρωπος.

Αυτό τα φέρνει όλα, και μπορεί να τα πάρει, έτσι ορίζεται η δικαιοσύνη.

Όση μπορεί να υπάρξει σ’ αυτόν.

Δεινά που στον άνεμο στάθηκαν,

Δε πρόφτασαν να ξαποστάσουν

Και το κορμί γύρισαν

Μην αντικρίσουν

τα παραπονεμένα μάτια.

Μέσα σε εκείνα τα μάτια

Όλη η καταστροφή ζωγραφισμένη

Και ο φόβος είχε κουρνιάσει στα χείλη του

Τόσο τα είχε κυριεύσει

Που δεν ήθελαν να φύγει,

Εκεί να μένει ο αφέντης τους

Αιώνια να σιωπούν,

Μα πάντα να κοιτάζουν

Με παράπονο.

Όσο πλησίαζε ο άνεμος

Έβλεπε όλο και περισσότερα,

Συντρίμμια στο έλεος της φωτιάς

Κι ο καπνός να σχηματίζει

Θάνατο στον ουρανό

Έμοιαζε με ύβρης.

Πως το χώμα,

Το δάχτυλο έστρεφε ψηλά

Να απειλήσει.

Τόσος πόλεμος για το τίποτα.

Τόσες ψυχές στο βωμό της απερισκεψίας

Και του παραλογισμού.

Κι εκείνες οι φοβισμένες

Που έμειναν πίσω,

Σιώπησαν αιώνια.

Μόνο κεριά μπορούν να ανάβουν

Στην μνήμη του πιο μεγάλου εφιάλτη τους..

Μια φορά κι έναν καιρό,

Είχαν πόλεμο…

Υ.Γ. συνεπαρμένη απο την ονώμυνη ταινία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s