Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Ανάσες..


Όσο έκαιγε η λάμπα

Έβλεπε το σώμα,

Να γράφει, ακόμη

Μπορούσε

Να χαράζει τη συνείδηση

Απάνω στο βιβλίο.

Με ένα λυχνάρι

Και λίγο μελάνι,

Άφηνε η φαντασία

Την αξιοπρέπειά της,

Και μετουσιώνονταν

Πάνω στο τραπέζι μου.

Ανίδεος θεατής

Βρέθηκα,

Να κοιτάζω την ποίησή μου,

Τις ανάσες μου,

Να περνούν απ το χέρι μου,

Και δεν ήθελα τη πένα

Να αφήσω, ήταν η ζωή μου.

Κάθε σκάλισμα,

Μια έκθεση της αναπνοής,

Που απ τα σωθικά έβγαινε,

Χνώτο άλλοτε όμορφο

-άλλοτε πικρό

Απαρτίζει την ιστορία μου.

Ας αφήσω,

Κι απόψε τις

Ανάσες στο χαρτί μου.

Κι ας ζήσω-

Ελεύθερα..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s