Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Στάχτη…


 

  Αποκαΐδια μια άλλης θύμησης,

Που έκαψα χρόνια πριν

Ξέροντας πως ο χρόνος φυτίλι

Δεν είναι,

Ούτε εύφλεκτος..  

Μανία με κατέκλεισε

Να πετάξω μακριά τη στάχτη,

Αποτεφρωμένα τα όνειρά μου

Να ξεχυθούν στους αιθέρες,

Να θυμίσουν ότι είχε ξεχαστεί.

Κι έτσι δάκρυσα,

Γι άλλη μια φορά..

Ακόμη μένει η στάχτη στο δωμάτιο.

Αυτό ήταν τελικά..

Η φλόγα της επιθυμίας- της νιότης

Έκαιγε κάθε ελπίδα

Σκορπίζοντας τέφρα και αηδία.

Λυπάμαι μόνο,

Που ακόμη είναι ζωντανές

Αυτές οι αναμνήσεις.

Να με ξανα καίνε..

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s