Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Βήματα..


Βήματα δειλά,

Ασταθή, σα του μωρού που

Το δρόμο του βρήκε

Προς την αγκαλιά της μάνας.

Βήματα μικρά, άλλοτε στο κρύο πάτωμα

Να καταλήγουν κι άλλοτε

Με χάρη να σκίζουν τον αγέρα,

Σε ανέμελο τρέξιμο να φτιάχνονται.

Μέσα στο χρόνο περιπλανήθηκαν,

Πάνω σε σεντόνι βρέθηκαν

Να παίζουν το κομμάτι τους..

Κάθε πάτημα στο λευκό σεντόνι λέκιαζε

Την ατμόσφαιρα,

 το λευκό γίνηκε γκρι,

το μαύρο φτιάχτηκε πίσσα..

τα βήματα στάζαν αίμα,

από τις χαμένες ιδέες και

τις χαμένες αξίες,

κι όσα όνειρα κατακρεουργήθηκαν

στα χέρια εκείνων που

μυαλό δεν είχαν,

ούτε αξίες, κι όνειρα ποτέ δεν έκαναν,

μα μπόρεσαν να κλέβουν των υπολοίπων.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s