Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Γροθιά


Άνοιξε τα χέρια προτού ξημερώσει

Κρυφά, συνωμοτικά χαμογέλα

Και σφίξε τα δόντια.

Μια γροθιά που ενώθηκε

Γίνηκε η αφορμή, για το χαμόγελο αυτό

Μπορείς να επευφημείς

Μέσα στους δρόμους του μυαλού

Γιορτή να στήσουμε όλοι μαζί,

Τραγούδι οι μισοί

Κι οι άλλοι μισοί χορό, να τους γελάσουμε.

Με λάμψη στα μάτια

Γόητρο να φτιάξουμε για μας

Τους αθάνατους,

Κι έπειτα μαζί πάλι,

Να χαμογελάμε.

Στη γιορτή μας δε θα ‘μαστε καλεσμένοι

Μα οικοδεσπότες,

Τέτοιοι που δεν ξαναγίνηκαν.

Σ’ αυτή τη γροθιά που δε χτυπά αγέρα

Μα γη, την αιώνια δική μας.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s