Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Σαν να ‘ μαι..


Ελεύθερα κοιτάζω την κιτρινισμένη μου σελίδα

Κι ένα αίσθημα έχω στη καρδιά

Πως απ το μελάνι μου απόψε

Δάκρυ θα βγει και φωτιά.

Καθώς λίγες νότες συντροφεύουν τ’ αυτιά μου

Με κάνουν να αγναντεύω αναμνήσεις

Στο πατάρι του μυαλού μου,

Λίγη νοσταλγία και μπόλικη πίστης.

Πίστη σ ένα λευκό περιστέρι που ανέκαθεν

Στη ψυχή μου φτερουγίζει

Κι ενώνει τόσο αρμονικά

Τη καρδιά με το μυαλό μου.

Τούτος ο μεσολαβητής που κι απόψε

Το ταξίδι του έκανε

Θύμισε στη καρδιά μόνο ένα πράγμα.

Πως ακόμη υπάρχει.

Πως ακόμη μπορώ να ελπίζω,

Στο πέταγμα του.

Στο σκέπασμα αυτό που απ τη φτερούγα

Φτιάχνεται,

Και μου θυμίζει πως ακόμη μπορώ

Να γράφω.

Να γράφω για μένα,

Για σένα,

Για μας…

Και να χαμογελάω έπειτα

Σαν να ‘μαι,

ΕΜΕΙΣ..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s