Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Χροιά μιας σιωπής


Όταν θα σωπαίνω,

λέξεις και ήχους θα ζητάς

μα θα ΄ναι αργά για τη ψυχή.

Απογοήτευση που δένει τα χείλη

πειρασμός που τρώει τα σωθικά,

μα θα σωπαίνω.. Επειδή δεν σου αρέσει

μα δεν εκτίμησες ποτέ

την “αποκρουστική” χροιά της φωνής μου.
Κι όσο τους ήχους θα ζητάς μόνος θα μένεις,

μιας και ψυχή δε θα νιώθεις τριγύρω,

κι ας είμαι εκεί.. Βουβή..

Τότε τραγούδησε εσύ,

μονάχα κάλεσμα για ένα τραγούδι

σε ντουέτο που ποτέ δε θα σταματήσει.

Το πιο όμορφο που τραγούδησες ποτέ.

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s