Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Μοιρασιά των Μεγάλων Βασιλιάδων


Να ‘ξερα ποιο μοίρασμα,

απόκοσμου κρυμμένου φυλαχτού,

ο χρόνος μου προστάζει,

πως τετριμμένου η μυρωδιά

στο δρόμο που την υπόλειψη σπήλωσε

και έριξε στα άδυτα οργασμών, χιλιάδων σκέψεων,

κείνων των απανταχού Θεών, αργόσχολων βασιλιάδων

που τη σκέψη μου βασάνισαν , μάταια ένα βράδυ.

Τα φύλλα που ανοίχτηκαν είχαν τη μαχαιριά τους

κόψιμο των χαμογελαστών θνητών

που στο λίκνο τους θήλαζαν ανέμελα,

κι ήρεμα κοιμούνταν..

Μα ποτέ δε ξύπνησαν απο τούτο το λήθαργο,

που συνωμοτικά γλυκά, κατέστρωσαν οι “μεγάλοι”.

Μου ‘παν, και να ξέρω..

Πως δε θα ξυπνήσω ούτε ΄γω..

Κι ήταν ο ψίθυρος μου που φώναξε,

πως ποτέ δε σφάλισα τα μάτια..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s