Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Αόμματες ψυχές


Αόμματες ψυχές στη περιπλάνηση,
πότε περαστικές, πότε φιλοξενούμενες
στέκουν κάτω στο δρομάκι της συνοικίας
κι είναι η παρουσία τους εγερτήριο.
Εγερτήριο για κείνον που τις αντιλαμβάνεται
να χαριεντίζονται στο αντίκρυ πεζοδρόμιο,
να γελούν με τη κατάντια της πόλης,
κι έπειτα σαν αερικά να εξαφανίζονται..
Μοναχικές υπάρξεις, διαβολικές,
με θωριά οπτασίας, εξαπατούν στο κάλεσμα,
για να ειρωνευτούν μετέπειτα, να χλευάσουν,
μα πόσο οχληρά μου ακούγονται όλα αυτά..
Κλείνω την κουρτίνα μου,
το θεαθήναι να γλιτώσω,
να προκάμω την ηρεμία μου να βρω,
ύστερα με δόλο να τις καλέσω,
το βράδυ στα όνειρά μου.
Εκεί που γίνομαι κι εγώ
μια απο δαύτες..
Αόμματη ψυχή της νυχτιάς..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s