Έρωτας, Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Χαρτάκι Νο 992


Χαμένη αθωότης, πίσω απο το λαχνό
που έλαχε να τραβήξω.
Κοίταζα το σάπιο κιτρινισμένο χαρτί του
σα να μην το είχα ξαναδεί
κι όμως, ήταν το ίδιο, γέρικο
ξεχασμένο χαρτάκι, εκείνο που τραβούσα
κάθε φορά..
Τύχη που στήθηκε απο θεούς και δαίμονες
να απελπίζει τις μέρες μου
μα οι νύχτες να έρχονται βολικές.
Ηδονικά πλασμένες να με ταξιδεύουν
στην ευχαρίστηση του μυαλού..
Το κιτρινισμένο μου χαρτάκι
με τον αριθμό του απάνω..
Λάθος Νο. 992..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s