Έρωτας, Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Χρώμα ψυχής


Άχαρη εκλογή, δίχως έκπληξη, δίχως τίποτα
ανίδεη μοιάζει και φτωχή,
άχαρη όσο τίποτα.. Α-χαρη..
Ίσως αχάριστα να φέρθηκε, κάποτε
κάποιον Σεπτέμβρη,
ίσως και αβασάνιστα να έλουζε καημούς
-εξαιτίας της-
βροχή το παραθύρι μου ο ουρανός.
Κι έτρεξαν στάλες ένα σωρό.
Το α-χαρο βράδυ που με στοίχειωνε να χρωματίσουν,
κι έτρεξε λίγο κόκκινο απ τα χείλη μου,
φαντάζομαι πως ήταν πόθος.
Όπως κρυφοκοίταζα κι εγώ πίσω απ το τζάμι
λίγο γαλανό έσταξε στη ποδιά μου,
και κύματα σχημάτισε,
για να σημάνει το κίτρινο
με τις χρυσαφιές του αποχρώσεις,
το φως των ματιών σου απάνω μου.
Έγινε η ανάσα μου καμβάς σου,
να ζωγραφίζεις τα στήθη μου
να λούζομαι τα χρώματα
της τέλειας ψυχής σου..
Κι έπειτα… Σίγησε ο άνεμος που παράσερνε το γκρι..
Κι άρχισε να ψιθυρίζει ο χειμώνας,
τα αμαρτωλά του μυστικά,
τόσα πολλά, μα αθώα ντυμένα, στα λευκά..
Ψέματα..
Ακόμη στο παραθύρι μου κοιτάζω τις στάλες..
Άχαρη σε σκέφτομαι,
αγέλαστη σε θυμάμαι..
Αναπολώ τον ερχομό σου πλαισιωμένη απ το μαύρο..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s