Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Διχασμός


Διχασμός. Ακόμη μια λέξη που βαρένει
το χαρτί μου.
Ανείπωτα μυστικά και τυφλοί εφιάλτες
περνούν κι απόψε απο το αόρατο κρεβάτι μου,
μου γνέφουν, μα δε μιλούν.
Όλα σιωπηλά, συνωμοτικά να γένουν,
χαμπάρι να μη πάρει η συνείδηση,
τον μακάριο τούτο ύπνο να συνεχίζει..
Ολοφάνερο πως τα μάτια,
δε πρόκειται να ξυπνήσουν
δε πρόκειται ποτέ να δουν,
τους άδολους πόθους της ψυχής
που με πορφύρα χρωματίζουν τα χείλη,
που ντροπή τα γεμίζουν
μα έρμαια τα υποκινούν, το σκοπό τους
να ψιθυρίζουν..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s