Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Υγρασία


Με χείλη ραμμένα
και μάτια ορθάνοιχτα
αφήνω το βλέμμα
να πλανάται στην υγρασία,
γιατί το δωμάτιο
πιο άδειο από ποτέ
και ασφυχτικά γεμάτο αισθήματα
μου φέρνει λιποθυμία..
Χάνεται η σκέψη
Πίσω από την κουρτίνα
Και το κάδρο του τοίχου
Σαν να φωνάζει
Το ακούω που με μαλώνει
«θάφτηκες πάλι»
Μου είπε
Και έτσι ήταν…
Αυτή η σιωπή πιο βαριά
Κι από ταφόπλακα
Μα την αφήνω να με σκεπάζει
Και να θάβω τις σκέψεις μου
Στην άβυσσο…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s