Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Ακρογιάλι


Ξέπνοο βλέμμα σε ένα πρόσωπο
που στρέφει γι’ άλλους ορίζοντες,
πικραμένο, κυνηγημένο
ναυαγεί στο ακρογιάλι μιας ελπίδας..
Ότι δεν εκτιμήθηκε, ήταν της μοίρας να χαθεί..
Δότης να θρηνεί τη προσφορά,
δέκτης που ακόμη ψάχνει στον ορίζοντα το δώρο
-εις μάτην..
Στη βρεγμένη άμμο απάνω,
εναποθέτω οτι “ψιθύρισα” μα απάντηση καμία..
Κάθε ψίθυρος μου χάνεται πια,
κάτω απ το παφλασμό των κυμάτων
του μυαλού μου..
Και το βλέμμα μου χαϊδεύει το κενό..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s