Έρωτας, Poetry
Leave a Comment

Στ’ άγγιγμα απάνω..


Λεπτά αγγίγματα, μεθυσμένες συλλαβές..

Λίγες σταγόνες που ανάσες ξεχειλίζουν

καθώς το βράδυ τρεμοσβήνει, αργά,

τη θέση του αφήνει στης αυγής το περβάζι..

Σ ένοχα βλέμματα, ένας πόθος απαντήθηκε,

μια εικόνα, που τον ορίζοντα ανατρίχιασε,

κι άφησε μήνυμα, πως μια ψυχή

φτερουγώντας, τη καινούργια μέρα χαιρετάει..

Κι όλα τα χάδια της βραδιάς, που τ’ αεράκι σκόρπισε,

συνάμα με την υπόσχεση,

που ανοιχτά κρατά τα μάτια,

να κοιτάζονται τρυφερά, κι άστρα να κατεβάζουν

μη δε προλάβει ο ήλιος να βγει,

κι εκείνοι να κρυφτούνε..

Στ’ άγγιγμα σου απάνω, ξελογιάστηκα..

Κι έπειτα μέθυσα με ανάσα και σιωπή..

Advertisements
This entry was posted in: Έρωτας, Poetry

by

Μade with love and a lot of imagination. This blog is full of my loves and hobbies! Enjoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s