Λογική δίχως ευαισθησία, Poetry
Leave a Comment

Στερνό μου φως


Σάρκασε το χώμα τη σιγή

απο δυο χείλη που σπάραζαν μα μόνα τους πονούσαν,

στην ήττα της ζωής, στερνό μου φως κι αγέρα

άπλωσε τη μνήμη κι απολογήσου,

μπροστά στη πούλια και τον αυγερινό.

Άφησε το σύννεφο να γελάει,

επιβάτη δανεικό να περιμένει, μα απολογήσου..

Δεν έχει νόημα η καρδιά στο χώμα να κείτεται

ενώ το άυλο τον ουρανό δαμάζει-πάρε με μαζί σου.

Δάκρυσε το πέλαγος στο φευγιό σου, κι ας το έκρυψε

στου ήλιου το παιχνίδι,

δέθηκε το κύμα στην ακτή κι έλαμπε το ακρογιάλι,

μα εσύ στερνό μου φως κοιμόσουν..

Σαρκάστηκε το χώμα τη σιγή, μιας ψυχής που πέταξε μακριά..

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s