All posts filed under: Λογική δίχως ευαισθησία

Κομμάτι απ το μυαλό μου δίχως την ψυχή μου.. Ξερό και αληθινό…

Παλιά ροκ


Να’σου να γίνεται πάλι Το ίδιο γνώριμο σκηνικό στο καναπέ μου. Τη στιγμή που μια παλιά και λεκιασμένη νότα Αφυπνίζει τα αυτιά μου, εκεί που η απραξία Λαμβάνει τέλος γι’ απόψε -εκεί- πέρα από κάθε προσδοκία Με επισκέπτεται ο χρόνος. Επίσκεψη που είχε καιρό να γίνει, Ενοχλητική και επίπονη θα έλεγα, Μοιάζει να χτυπάει λίγη μουσική του νου Κι έπειτα να σιωπά, Μου δίνει βλέπεις τη σειρά του. Σειρά να τραγουδήσουν το «πριν» και το «τότε» Μα πάντα καταφέρνουν να το σκάνε απ τη πίσω πόρτα, Φυγή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Πάντοτε έτσι γίνεται, Μα ποτέ δε παύει να είναι από τις αγαπημένες μου μουσικές. Ότι γράφτηκε δε χάνεται ποτέ, Κι ας τραγουδάμε παρέα όλη νύχτα.

Ξωπίσω σου..


Σαν ξεκινά το φλάουτο σκοπό, Να γεμίσει φώτα η κάμαρη δε προφταίνει Και να σου η θύμηση κι ο λόγος Το χορό αρχίζουν πάνω στο απόγειο της μουσικής. Πλανεύτρα η φωνή ξεγελάει Το φως αλλάζει τη πορεία Κι έρμα μόνα τα λόγια μου Χάνουν τη πορεία σου, Εξαφάνιση προμελετημένη απ τη περασμένη νύχτα. Σίγουρη πλέον η σιγή Πως αυτή κυριεύει στην αίθουσα, Διώχνει και τη θύμηση διότι άχρηστη της φάνηκε, Δεν την ωφέλησε σε τίποτα άλλωστε να θυμάται.. Κι ας θυμάται.. Κι ας νοσταλγεί.. Βουβαμάρα σε μια στροφή, Σιωπηλά βλέμματα από τις χαραμάδες να ψάχνουν Μια σκιά μας να πετύχουν, Κι όχι τον λόγο γιατί αυτός… Αυτός προ πολλού είχε φύγει.. Διωγμένος.. πικραμένος.. Κι έρμα τα λόγια μου πάγωσαν.. Ξωπίσω σου περίμεναν ένα νεύμα σου. Δίχως ο χορός να τελειώσει.. Δίχως το φλάουτο να σιγήσει κι αυτό.. Ξωπίσω σου..

Βιβλιοθήκη


Στη βιβλιοθήκη του μυαλού οι αναμνήσεις στοιβάζονται πάνω σε ράφια σκουριασμένα, απ το χρόνο αλιωμένα, κι είναι ο κίνδυνος- μήπως το ράφι δεν αντέξει προσευχή μου για τη νύχτα. Κάθε απώλεια κι ένα χτύπημα ζωής σε ένα ντουλάπι που οι μνήμες συνοδεύουν το παρόν. Παρόν για ένα μέλλον που χτίζεται, και η προοπτική μου για μια νέα βιβλιοθήκη, ανανεώνεται. Στο ράφι της αλλαγής, οι αναμνήσεις υστέρησαν κι ήρθε καιρός, τούτο το ράφι να στολίσω..

Σαν μια στιγμή


Κάθε φορά που ακούω πως “ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός”, ξεφυσάω.. Όχι πως δεν ισχύει, μα για να το ασπάζεσαι πάει να πει πως τα επίπεδα μαζοχισμού είναι υψηλά.. Ο χρόνος… Ο χρόνος περνάει αργά και σταθερά κάθε φορά που βγαίνουμε απο μια κατάσταση, αλλά ποιος έχει το ψυχικό σθένος να αξιοποιήσει το οδυνηρό πέρασμά του.. Σχεδόν κανείς.. Σαν μια στιγμή σου φαίνεται πως πονάς, και σαν μια άλλη πως όλη σου η ζωή έχει μαυρίσει, μα είναι όλα θέμα χρόνου.. Μια καρδιά που άντεξε να αγαπήσει, να αγωνιστεί ή να δοθεί, είναι εξίσου δυνατή να παλέψει, να ιδρώσει μα να αγαπήσει απ την αρχή.. Εξαρτάται αν θέλει να το κάνει.. Ένα κομμάτι του εαυτού που χάνεται πίσω απο τον άνθρωπο που σου γυρνάει τη πλάτη, είναι αυτό που σου λείπει.. Είναι εκείνο που νοσταλγείς.. Το ποιος ήσουν με εκείνο το άτομο.. Μια βαθιά ανάσα είναι κι όχι ο χρόνος.. Ένα ρολόι δε μπορεί να καθορίσει τη ζωή σου, ούτε να σου δώσει πίσω τη χαρά που γεύτηκες 3 ώρες πριν.. Απλά αναλογίσου την …

Στερνό μου φως


Σάρκασε το χώμα τη σιγή απο δυο χείλη που σπάραζαν μα μόνα τους πονούσαν, στην ήττα της ζωής, στερνό μου φως κι αγέρα άπλωσε τη μνήμη κι απολογήσου, μπροστά στη πούλια και τον αυγερινό. Άφησε το σύννεφο να γελάει, επιβάτη δανεικό να περιμένει, μα απολογήσου.. Δεν έχει νόημα η καρδιά στο χώμα να κείτεται ενώ το άυλο τον ουρανό δαμάζει-πάρε με μαζί σου. Δάκρυσε το πέλαγος στο φευγιό σου, κι ας το έκρυψε στου ήλιου το παιχνίδι, δέθηκε το κύμα στην ακτή κι έλαμπε το ακρογιάλι, μα εσύ στερνό μου φως κοιμόσουν.. Σαρκάστηκε το χώμα τη σιγή, μιας ψυχής που πέταξε μακριά..  

Του κόσμου η ομορφιά


Το πιο ξεχωριστό κι όμορφο συναίσθημα στον κόσμο είναι να νιώθεις ξεχωριστός.. Μερικοί σε κάνουν να το νιώσεις.. Μερικοί φροντίζουν γι αυτό.. Κι είναι άλλοι που απλά φροντίζουν να σε κάνουν να το πιστέψεις, ενώ στην πραγματικότητα, γίνεσαι ένα με το συνηθισμένο μέχρι τότε, ένα απο τα πολλά.. Ένα κάτι, που αυτό το κάτι έχει μια όμορφη γεύση, έναν δυνατό ενθουσιασμό και τίποτα περισσότερο.. Στην υγειά των οποίων θα πιούμε απόψε, όλοι παρέα.. Αν κάποιος σας έκανε να νιώσετε πρόσκαιρα ξεχωριστός-ή, μα ταυτόχρονα ψεύδονταν, δεν έχετε παρά να πιείτε στην υγειά του.. Να μια ξεχωριστή πράξη..